Plagę samobójców pochłonęłam niemal jednym tchem całkowicie oczarowana tą historią. Chyba nikogo nie zdziwi fakt, że w ekspresowym tempie zaopatrzyłam się w Kurację samobójców. Jednak, jak zwykle zresztą, powieść musiała najpierw odstać swoje na półce, nim po nią sięgnęłam. Wczoraj przeczytałam ostatni rozdział, zamknęłam książkę i... od tego momentu nie mogę pozbyć się uczucia, że nie o to mi chodziło. Że nie tak to miało być.

Od czasu Igrzysk śmierci pojawił się swego rodzaju trend na dystopie. Im dziwniejszy pomysł i im bardziej napięta atmosfera tym lepiej. A trzeba przyznać, że inwencji twórczej oraz kreatywności autorom, w tej materii, nie brakuje.

Muszę się przyznać, że i ja uległam tej modzie. Na zabój zakochałam się w tego typu opowieściach. Jednak zrobiłam się też bardzo wymagająca - każdej dystopii stawiam poprzeczkę dosyć wysoko. Wielu z nich nie udało się jej przeskoczyć (np. Niezgodnej, Mrocznym umysłom...), ale nadal niestrudzenie poszukuję książek, którym by się to udało. Wśród grona zwycięzców znalazła się też Plaga samobójców.

Pojedynek jest pierwszym tomem serii Niezwyciężona. I chyba trudno wyobrazić sobie lepszy początek trylogii. Podchodziłam do niego z umiarkowanym optymizmem. Byłam strasznie ciekawa co kryje się za tymi pozytywnymi recenzjami i opiniami, których się ostatnio naczytałam.

A kryje się całkiem interesujące połączenie dystopii, historii, romansu oraz odrobiny polityki. No i, przyznaję - coś całkiem nowego w gatunku New Adult.